تقریبا تمام ما ایرانی ها معتقدیم که باهوشترین مردم جهان هستیم و نبوغمون سرآمد همه ی مردم دنیاست ، اما از دیدگاه تحقیقات جهانی ، نه تنها اینطور نیست بلکه ضریب هوشی ما ایرانی ها خیلی هم پایینه ! ( البته میانگین ضریب هوشی )

چند روز پیش داشتم دنبال مقالاتی در مورد ضریب هوشی میگشتم که توی سایت ویکی پدیا به قسمتی برخوردم که میانگین ضریب هوشی مردم جهان رو به صورت آماری از طرف یه مرکز آماری معتبر معرفی کرده بود .

توی این فهرست ، مردم هنگ کنگ با میانگین ضریب هوشی ۱۰۷، رتبه ی اول رو توی جهان دارن ، بعد از هنگ کنگ مردم کشورهای زیر به ترتیب رتبه ی دوم تا دهم جدول رو به عنوان ده کشور اول جهان از نظر بالاترین میانگین ضریب هوشی به خودشون اختصاص دادن ؛ کره جنوبی ، ژاپن ، تایوان ، سنگاپور ، استرالیا ، آلمان ، ایتالیا ، هلند و سوئد .

و اما ایرانی ها ؛ ایران با میانگین ضریب هوشی ۸۴ ، رتبه ی پنجاه و ششم جدول رو به خودش اختصاص داده ! هر چند که ما ایرانی ها فکر میکنیم واقعا آدمهای باهوشی هستیم اما آمارهای جهانی نشون میدن که احتمالا داریم اشتباه میکنیم !

در اینکه ایران نوابغ زیادی داره شکی نیست ، اما با وجود تمام این نابغه هایی که عموما خارج از ایران زندگی میکنن ، طبق اطلاع رسانی مراکز آماری توی این زمینه ، متاسفانه ما مردم زیاد باهوشی نیستیم ! البته همه میدونیم که وقتی صحبت از نبوغ ایرانی به میون میاد ، همه قبول میکنیم که نبوغ ایرانی ها توی کارهای خلاف واقعا بی نظیر و بی همتاست ! و شاید حقیقت اینه که ما حتی توی کارهای خلاف هم از ضریب هوشی بالایی برخوردار نیستیم و به همین علت هست که مردم دنیا نگاه دوستانه ای به ما ندارن .

البته وقتی این آمار رو نگاه میکنیم ، نباید فقط به استادهای دانشگاه و اعضا هیئت علمی مراکز تحقیقاتی بزرگ نگاه کنیم ؛ بلکه باید به هفتاد میلیون ایرانی نگاه کنیم !

علی  فرح بخش

چند روز پیش یکی از دوستام برام آدرس وبلاگی رو فرستاده بود که توش یه عالم " آیا میدانید که ؟ " نوشته شده بود . انقدر طولانی بود که خوندنش یه ساعتی طول کشید اما خیلی جالب بود . توی یکی از سطرها نوشته بود : آیا میدانید که خوک ها به دلیل وضعیت فیزیکی خاصی که دارن ، هرگز نمیتونن آسمون رو ببینن ؟

بعد از خوندن این جمله کمی مکث کردم ، واقعا برام عجیب بود . نمیدونم چرا اما یه حس درونی به شکل ناخودآگاه باعث شد تا فکر کنم که خوک ها چه موجودات بیچاره ای هستن و یه حس شیطنت هم توی ذهنم نقش بست که حالا ما آدمها که میتونیم آسمون رو ببینیم چه غلطی کردیم ؟!

اما باز هم دارم بهش فکر میکنم . دیدن آسمون ؛ یاد یه داستان کوتاه از شل سیلور استاین می افتم ، توی داستان یه پسر بچه کوچولو وقتی توی خیابون راه میرفت یه سکه چند سنتی پیدا میکنه و خیلی خوشحال میشه . از اون به بعد تا زمان پیری و مرگش هر وقت توی خیابون راه میرفت کف خیابون رو نگاه میکرد و تا پایان عمرش مثلا بیست دلار پیدا کرد . بعد شل با بازی اعداد خاص خودش میاد و داستان رو اینطور جمع بندی میکنه که این بچه تا آخر عمرش از دیدن فلان قدر دیدن طلوع و غروب خورشید ، دیدن فلان تعداد رنگین کمون و . . . بی نصیب مونده !

واقعا زندگی ما آدمها گاهی به این مرحله میرسه . ما گاهی اصلا فراموش میکنیم که آسمونی هست . ستاره ها و درخت ها ، گلها و شکوفه ها ، کوهها و رودها ، ابرها و رنگین کمون ها و صدها و هزاران زیبایی بکر و امید بخش توی جهان هستی رو فراموش میکنیم .

به جای رفتن و دیدن عظمت کوهستان و طلوع خارق العاده ی خورشید ، به جای دیدن آسمون آبی و با شکوه ، زانوی غم بغل میگیریم و به دنبال رهایی هستیم ، بدون اینکه بدونیم که در حقیقت ، هستی ما رو اسیر نکرده و وقتی اسارتی در کار نباشه ، نیازی به تکاپوی رهایی نیست . فریاد زدن بدبختی ، هنر نیست .

همه چیز اینجاست ، با تمام شکوه و عظمت اش ، با تمام خلوص و ناب بودنش، آسمون همینجاست ، برای دیدنش فقط کافیه کمی سرمون رو بالا بگیریم ، فقط همین ! کمی سرمون رو بالا بگیریم و ببینیم !

بیچاره خوک ها که هرگز نمیتونن آسمون رو ببینن ! 

علی  فرح بخش

زمستون دو سال پیش برای دیدن قسمت کوچکی از خاندان عظیم الجثه ی خودم و همینطور تحقیق در مورد عجایب دریا ، خصوصا بحث پری دریایی به بندر عباس رفتم . البته اگر بتونید تصور کنید که جد من به نام کربلایی محمد بوشهری که از بزرگترین تاجرها و ملاک های بوشهر و خصوصا تنگستان بوشهر بوده که سالها پیش به خوزستان مهاجرت کرد ، چهارده تا زن و هوار تا بچه داشته ، میتونید به وسعت این خاندان پی ببرین که توی کل ایران و اقصی نقاط گیتی ، پخش و پلا هستن ! و البته در برابر جد بزرگوارم ، اینجانب احساس حقارت میکنم ، چون یه دونه زن هم ندارم !

بگذریم ، خوشبختانه به علت اینکه توی بندر عباس اقوام زیادی دارم ، سفرم به یه سفر تحقیقی تفریحی تبدیل شد تا با یه تیر دو نشون بزنم . سفر با قطار، مثل همیشه لذت بخش بود و البته مثل همیشه بیشتر طول زمان حرکت قطار تا رسیدن به مقصد  رو خواب بودم  .

بندر ؛ هوای گرم و تب کرده ، رطوبت هوا و آدمهایی که شبها کنار آتیش می ایستادن تا خودشون رو گرم کنن ! بعد از دید و بازدید فک و فامیل و چتر انداختن توی خونه ی یکی از اقوام ، فرصتی پیش اومد تا به دنبال اطلاعات در مورد پری دریایی و موجودات خارق العاده و افسانه ای دریا برم که بیشتر مردم بندر ، البته افراد سن و سال دار اونجا معتقد بودن که این مسائل کاملا واقعی هست و بارها دیده شده .

قبل از سفر ، کتابها و مقالات تحقیقی خوبی در مورد موضوعات جن و پری و ... خونده بودم که کمک بزرگی بود برای روبرو شدن با این مباحث و آماده بودن برای صحبت با مردم بومی . برای شروع با دفتر روزنامه صبح ساحل که میگفتن معروفترین روزنامه استان هرمزگان هست تماس گرفتم و در مورد تحقیقی که داشتم صحبت کردم . مدیر مسئول روزنامه آقای کرمی بود که توی دفتر نبود و من رو وصل کردن به آقایی به نام خورشید زاده که گویا حالت معاون روزنامه رو داشت . بعد از یه صحبت کوتاه تلفنی ، من رو به دفتر روزنامه دعوت کرد و فرداش از نزدیک باهاش صحبت کردم .

توی صحبت های بومی ها این قضیه که چند سال پیش یه پری دریایی نیمه جون رو صبح زود ، توی ساحل دریا پیدا کرده بودن ، انقدر محکم بود که جای تردید نمیذاشت . با آقای خورشید زاده که صحبت کردم گفت که اون هم این خبر رو شنیده اما پوشش خبری در این مورد وجود نداره . البته گفت که توی آرشیو ، چند تا مطلب در مورد مسائل ماواالطبیعه هست که بهم قول داد برام پیدا میکنه و کپی اون رو به دستم میرسونه و گفت که برای صحبت در مورد این موضوع میتونم با شخصی به نام ناخدا سلیمان نهنگ تماس بگیرم .

برای دیدن ناخدا به محله ای رفتم که اسمش پشت شهر بود و نزدیک بازار ماهی قرار داشت . البته خود بومی ها این کلمه پشت شهر رو یه جوری میگفتن که آخرش من نفهمیدم چی به چی شد ! بازار ماهی مثل بقیه بازارهای ماهی ، آکنده بود از بوی تند ماهی که نمیشد زیاد باهاش مبارزه کرد . توی بازار ماهی بالاخره موفق شدم موجود خوشمزه ای رو ببینم که چند روز پیش از اون ، توی یه ساندویچی نزدیک ساحل خورده بودم و هر چند که میدونستم چه شکلیه اما خیلی دوست داشتم اون گونه ای رو که توی ساندویچی خورده بودم ببینم که چه اندازه ای هست . آبزی ای که تقریبا چهل تا پنجاه سانت طولش بود ، به رنگ تیره و لزج مانند که به زبان بومی بهش میگن انکاس و ما این موجود دوست داشتی و خوشمزه رو اختاپوس صدا میکنیم .

پشت شهر ، دقیقا نزدیک بازار ماهی بود و من با کلی تریپ مثلا محقق رفتم اونجا . دوربین توی گردن ، کوله پشتی ، کلاه نقاب دار و پیرهنی که تمام دکمه هاش باز بود و روی یه تی شرت ولو شده بود کافی بود تا بومی هایی که کنار ساحل نشسته بودن و داشتن ماهی عمده میفروختن و یا سیگار و قلیون میکشدن ، سه سوت بفهمن که اینجانب برای اولین باره دارم اونجا رو سیاحت میکنم .

کنار یکی از کپرهای حصیری چند تایی مرد با پوست های تیره ایستاده بودن . جلو رفتم و سلام کردم ، زیاد تحویل نگرفتن . تا گفتم با ناخدا سلیمان نهنگ کار دارم یهو تحویل بازی شروع شد . یکیشون که از بقیه مسن تر بود گفت که ناخدا رفته شکار میگو و یه هفته دیگه از دریا میاد و بعد گفت که خونه ناخدا چند تا کوچه اونورتره و اگه بخوام میبردم اونجا . چون رفتن به خونه ی بدون ناخدا بی فایده بود ، سر خر رو کج کردم و رفتم دفتر یکی دیگه از روزنامه های هرمزگان .

یکی از آدمهایی که اونجا بهم اطلاعاتی میداد بهم گفت که با اداره شیلات هم تماس بگیرم ، چون اونها اطلاعاتی در این مورد دارن . تماس گرفتن با اداره شیلات و تفهیم این موضوع که من چی میخوام ، به مراتب از فتح قله های هیمالیا هم سخت تر بود ! مثل بقیه اداره ها منو پاس میدادن به همدیگه تا گه گیجه گرفتم و کلا بی خیال شیلات شدم .

گرمای هوا که خود بومی ها معتقد بودن سرما هست باعث شد که نتونم زیاد بمونم ، خصوصا نفس کشیدن با رطوبت هوا که برای منی که توی منطقه ی خشک کوهستانی زندگی میکنم مثل جون دادن تدریجی بود . با این تفاصیل تونستم اطلاعاتی از بومی ها بگیرم که به جز خاطرات و صحبت ها نتونستم سند معتبری به دست بیارم . البته زمان کوتاه سفر باعث شد تا نتونم اونطور که باید و شاید به تحقیق برسم و همینطور نتونستم به جزیره هرمز برم که تقریبا همه ی بومی ها معتقد بودن که منبع موجودات عجیب و غریبه و حتی به یکی از بومی ها هم که گفتم برای دیدن جن و پری میخوام برم جزیره هرمز ، چشم هاش گرد شد و گفت مواظب باش ! یه جوری گفت که هم بیشتر کنجکاو شدم و هم یه کم کوپ کردم !

بومی ها معتقد بودن که پری دریایی یه چیز کاملا عادی هست و وجود داره ، البته مسن تر هاشون معتقد بودن که به روایت افسانه ها و داستانهای قدیمی ، اگه کسی یه پری دریایی ببینه و برای کسی تعریف کنه ، میمیره ! شاید برای همین هست که این موضوع به یه راز بدل شده .

جوونها زیاد در مورد این مسائل صحبت نمیکردن و زیاد هم علاقه ای به این موضوعات نشون نمیدادن . ماهیگیرها ، داستانهایی تعریف میکنن که مرز بین افسانه و حقیقت رو توی اونها نمیشه مشخص کرد ، از طرفی هم لازمه ی یه تحقیق ، مسلما اسناد کاملا معتبر هست .

همونطور که گفتم سفر خیلی کوتاه بود و البته توی شهر میناب که صد کیلومتری شرق بندر عباس واقع شده و اونجا هم کلی فک و فامیل داریم ، موفق شدم تا از نزدیک یه مرد میانسال رو ببینم که میگفتن جن زده شده . وقتی توی بازار اصلی میناب میرفتم مرد میانسال قد کوتاهی رو دیدم که یهو قاطی میکرد و حرکات خاصی انجام میداد . وقتی میخواستم برم نزدیکش بهم گفتن که بهش دست نزنم یا زیاد نزدیکش نشم ، چون باعث میشه جن از بدن اون به بدن شخص مقابلش منتقل بشه .

با تمام این وجود رفتم نزدیکش ، به چشم هام نگاه کرد و آروم شد ، باز هم جلوتر رفتم تا توی چشمهاش نگاه کنم . انقدر نزدیک شدم که برای دیدن چشمهاش سرشو که داشت تکون میداد توی دستم گرفتم و مستقیما توی چشمهاش نگاه کردم . دقیقا نمیدونم چرا این کار رو کردم اما اون موقع فکر کردم باید این کار رو بکنم . سرش رو که ول کردم یهو باز قاطی کرد و جیغ جیغ کنان رفت . خوب باید اقرار کنم که هیچ جن ای وارد بدنم نشد یا اگرم شد خبردار نشدم .

در هر حال سفر خیلی جالبی بود و تصمیم گرفتم که این بار حتما به دیدن ناخدا سلیمان نهنگ برم و اطلاعات بیشتری به دست بیارم و البته به جزیره ی هرمز هم سری بزنم ، و حتما اگر توی سفر بعدی یه پری دریایی رو از نزدیک دیدم ، به هیچ کس نگم !!   

(  علی  فرح بخش  )

بخش اول : (  چند ماه پیش )  

توی شهر کتاب خیابون میرداماد دارم برای خودم تاب میخورم و کتابها رو زیر چشمی نگاه میکنم . یهو یه دختره که کلی تیریپ زده و سانتی مانتاله و احتمالا از اوناس که از هر ده تا کلمه سه چهارتاشو انگلیسی صحبت میکنه به یکی از مسئولهای کتابفروشی میگه : ببخشید آقا ، من یه ربان ( = روبان ، البته بر وزن فلان ) میخوام . . . یه ربان عاشقانه !!!!

روبان ؟؟!!

بخش دوم : ( چند روز پیش )

برای گرفتن کاغذ کادو میرم توی یکی از مغازه های کارت پستال فروشی که توشون کلی عروسک خز و خیل چینی ریختن و میندازن به ملت عاشق پیشه . یه دختر و پسر جوون ایستادن اونجا . من کاغذ کادو رو از روی ریل کاغذها بر میدارم و میرم جلوی فروشنده که داره با اون دو تا مشتری صحبت میکنه . یهو دختره میگه : ببخشید آقا ، میشه یه رمان هم بزنین روی جعبه ؟ . . . . !!!! 

رمان ؟؟!!

و این است شارش ادبیات در سرزمین شعر و ادب پارسی !

علی  فرح بخش

پسر جوون کنجکاوانه داره اتاقم رو نگاه میکنه . به در و دیوار ، عکس ها ، گلدونها ، پوسترها و نقاشی ها و تصاویری که شاید هیچ ربطی به هم ندارن . برای اولین باره که میبینمش ، با یکی از دوستام اومده ، داره اتاقم رو برانداز میکنه تا احتمالا بتونه روانکاویم بکنه ، داره زوره بیخود میزنه ! متخصصانه به همه چیز نگاه میکنه . . .

سوالهایی میپرسه ، نمیدونم میخواد امتحانم کنه یا کنجکاوه ، یا میخواد مثلا بگه تو نمیفهمی این چیزا چیه ، برای چی خودتو میندازی وسط موضوع . البته من از این برخوردها زیاد دیدم ، اما این یکی خیلی باحال تره ! تریپ روشن فکری ! یعنی همه چی میدونه میخواد طرف رو یه کم توی جمع قهوه ای کنه ! منم که خوراک قهوه ای شدن . . .  

یه کم صحبت میکنیم ، متفرقه و کوتاه ؛  از اجتماع و غذا و کانت و ژاپن تا قلیون و دختر همسایه ! یه کم دورش میزنم تا سرش گیج بره ، نمیذارم از حرفام نتیجه خاصی بگیره . . .

بعد از گپ کوتاه و خوردن چای ، ماسماسکش زنگ میزنه ؛ الو ، سلام عزیزم ، من دارم میام . . .

ازم عذرخواهی میکنه و میگه که باید بره جایی ، منم با یه لبخند سرم رو تکون میدم ، از در که داره میره بیرون ازم میپرسه : " شما نظرتون راجع به بودا چیه ؟ " بهش میگم : " من زیاد سواد ندارم ، حالا چی شد یاد بودا افتادی ؟ " میگه : " آخه یه مجسمه از بودا رو گذاشتی روی میز ، کنار مجسمه های دیگه . " و با چشم نشونش میده . . .

یه مجسمه ی چوبی رو نشون میده ، و با لبخند ملیحی نگاهم میکنه ؛ فکر کنم داره توی دلش به من میگه : " خودتی ! " مجسمه رو نگاه میکنم ، شیطون داره توی سرم میرقصه ! بهش میگم : " این مجسمه ی ویشنو هست . "  با تعجب نگاهم میکنه و سرش رو تکون میده . . .

وقتی وارد اتاق شده بود کتابخونه فسقلی منو یه نگاهی انداخته بود ، شاید به خاطر همین وقتی بهش گفتم این مجسمه ویشنو هست زیاد پاپیچ نشد . قیافه اش یه کم بامزه شده ، فکر کنم وسط دو راهی گیر کرده . چیز خاصی نمیگه و تا دم در باهاشون میرم و خداحافظی میکنیم . . .

نیم ساعت بعد صدای جوون کندن گوشیم در میاد ؛ دوستمه ، همون که با رفیقش اومده بود پیشم . سلام میکنم و جواب میده . زود میره سر اصل مطلب . " این رفیق ما رو سر کار گذاشتی ؟ " میگم : " نه ! " میگه : " چرا دیگه ، ما همین چند روز پیش داشتیم راجع به اون مجسمه صحبت میکردیم ، مگه تو نگفتی مجسمه بوداست ؟ اصلا تابلوئه که مجسمه بوداست ، چرا برای رفیقم خالی بستی ؟ میخواستی بپیچونیش ؟ بابا تو که خالی بند نبودی . " همه این جمله ها رو داره به آرومی و با لبخند خاص خودش که موقع حرف زدن پشت گوشی میشه دیدش میزنه . . .

بهش میگم : " نه ! من دروغ نگفتم ! راست گفتم جوون تو . " میگه : " جوون عمه ات ! به یارو گفتی این مجسمه ویشنو هست ، نگفتی مجسمه بوداست ، پس خالی بستی دیگه . " بهش میگم : " نه ، من راست گفتم . به تو راست گفتم که مجسمه بوداست و به این هم راست گفتم که مجسمه ویشنو هست . " دیگه داره آمپر میچسبونه ! با لحن خاصی میگه : " چطور ؟ " میگم : " هندوها معتقدا که بودا ششمین تجلی ویشنوئه ! پس این مجسمه رو از دیدگاه دین هندو میشه ویشنو حساب کرد !

صدای خندش عین نمودار تورم میره آسمون ؛ همونطوری که داره میخنده میگه : باشه باشه بعدا میبینمت . . . منم با اون شیطونی که توی کله ام داشت میرقصید یه قری میدم !!!

(  علی  فرح بخش  )

صندوق پستی رو باز میکنم ، کاری که حدودا هفته ای دو بار انجام میدم . پاکت نامه ی قهوه ای رنگی کف صندوق ولو شده . برش میدارم و در صندوق رو دوباره قفل میکنم . پاکت رو برانداز میکنم ، نگاهی به نوشته های روی پاکت کافیه تا بفهمم از ژاپن رسیده ، از طرف دفتر نشریه ژاپنی " BRAND-NEW OSAKA " . تازه یادم می افته که کمتر از یک ماه پیش برای دفتر مجله نامه ای فرستادم که به یمن تکنولوژی نوین ارسال و رسیدنش به ژاپن چند ثانیه بیشتر طول نکشیده بود . این ماهنامه رو همیشه وقتی هایی که برای گرفتن کتاب به کتابخونه سفارت ژاپن میرفتم ، اونجا میدیدم و اجازه داشتم که شماره های جدید مجله رو به صورت کاملا رایگان برای خودم بردارم . از اونجایی که چند وقتی بود که نمی تونستم مثل گذشته به طور منظم برنامه ی کتابخونی توی سفارت رو انجام بدم با دفتر نشریه ی مذکور تماس گرفتم تا در صورت امکان شماره های جدیدشون رو برام بفرستن .

پاکت سنگینه ، مگه یه مجله کوچیک چقدر وزن داره ؟ کنجکاوی باعث میشه تا از مسئول پستخونه قیچی بگیرم و قسمت بالایی پاکت رو ببرم تا بتونم یه نگاهی به داخل اون بندازم . توی پاکت نه تا از شماره های قبلی نشریه هست که شماره ی جدیدشون هم توی اونا دیده میشه .

توی دلم میگم : " دمتون گرم " . پاکت رو میزنم زیر بغلم و از پستخونه میام بیرون . هوا گرم شده و آفتاب با حرارت میتابه ، خیابون خلوته و تک و توکی آدم توی پیاده رو دیده میشن . خیابون رو به سمت بالا میرم تا به کافی نتی برسم که پنج خیابون بالاتر از خیابون پستخونه قرار گرفته و خوشبختانه مجهز به دستگاه خنک کننده ی هواست . همینطور که دارم از روی موزاییکهای قراضه ی پیاده رو راه میرم دختری رو میبینم که کنار خیابون ایستاده و گویا منتظر تاکسی هست . مانتوی مشکی خیلی تنگ و کوتاهی پوشیده که جنسش شبیه کش تیرکمون سنگی می مونه و کاملا چسبیده به بدنش ، روسری قرمز رنگی سرشه که تقریبا میشه گفت اصلا سرش نیست و با رنگ کیف کوچیکی که روی شونه اش انداخته دقیقا یکی هست و کفشهای پاشنه بلند و شلواری که پایین اون آب رفته و به فستیوال نمایش ساق های برنزه دختر تبدیل شده و نشون دهنده روشنفکری هست !

تا حدودی از اون دختر فاصله دارم و . . .  ( بقیه در قسمت ادامه مطلب )

۱

با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار میشم . ساعت رو نگاه میکنم ، هشت صبح . امروز زود بیدار شدم . پنجشنبه ی یکی از روزها . باید به خاطر واریز پول برای یه موسسه برم بانک ، برای همین دیشب زنگ ساعت رو روی هشت گذاشتم . دیشب دیر خوابیدم ، خواب هم ندیدم ، شایدم دیدم ، یادم نیست ، در واقع اصلا مهم نیست . سعی میکنم اینجوری زندگی کنم . دیشب با صد سال تنهایی گابو رفته بودیم ماکوندو . کوچه پس کوچه ها رو گشتیم و با خیلی ها ملاقات کردیم و با ریختن سقف خانه ی بوئندیاها و وقوع مکتوبات از پیش مکتوب شده ، من هم به خواب رفتم . از اینکه این کتاب رو زودتر نخوندم احساس شرمندگی میکنم و البته به خودم جرئت میدم تا این حقیقت رو اعتراف کنم .  

زنگ ساعت رو قطع میکنم ، کمی به خودم می لولم ، مثل کرم خاکی . خلط گلوم رو گرفته ، با یه دم قوی از دماغ و بازدم قویتر از راه دهان و صدایی که حرف " خ " توی اون نقش خیلی مهمی ایفا میکنه ، اونو میارم توی دهنم . حالا مجبورم بلند بشم ، چون اصلا دوست ندارم قورتش بدم ! مسواک به دست میرم توالت . اول اون ضایعه ی اضافی رو تف میکنم توی دستشویی و بعد هم کاسه ی توالت رو یاد انجام وظیفه اش میندازم . توی آینه نگاه میکنم ، سمت راست لبم چند تا جوش کوچولوی سفید سبز شده ، نمیدونم چرا ، اما منفجر کردنشون آنچنان کار سختی نیست ، یه کم ناخنم رو روشون محکم میکشم و به جای جوشهای سفید کوچولو ، جنازه های قرمز رنگ و له شده ای ظاهر میشن که بعد از چند دقیقه به سمت محو شدن میرن .

 آب رو با دستم میریزم روی صورتم و مسواک رو با مشقت تمام توی دهنم اینور و اونور میکنم ، بعد از چند بار قرقره کردن آب توی دهن و تف کردن آب خمیر دندانی وسط دستشویی ، این محیط دوست داشتنی رو که میگن از تخت پادشاهی ارزشمند تر و بهتره ، ترک میکنم . کتری آب رو روی گاز میذارم تا چایی دم کنم . میرم توی اتاقم ، مثل . . . ( بقیه در قسمت ادامه مطلب )